Schizofrenia prosta

Jednym z bardziej dolegliwych i trudnych w leczeniu typów schizofrenii jest schizofrenia prosta. Najkrócej mówiąc charakteryzuje się on brakiem objawów wytwórczych. Oznacza to, że chory nie ma urojeń, ani halucynacji, a jedynie objawy negatywne – związane z brakiem lub obniżoną aktywnością życiową. W schizofrenii prostej chory stopniowo staje się zobojętniały na otaczającą rzeczywistość, a nawet wobec własnego losu. Chory także przestaje się czuć związany emocjonalnie z innymi ludźmi i staje się bierny i apatyczny. Z czasem coraz słabiej odczuwa emocje i staje się wyalienowany społeczne (przestaje czuć się częścią społeczeństwa).

W schizofrenii prostej proces obniżania się jakości życia i stopniowej samoizolacji następuje powoli, ale systematycznie. Chory stopniowo traci chęć do życia, następuje samoistne i stopniowe pogarszanie się samopoczucia. Schizofrenik  nie wykazuje jakiejkolwiek inicjatywy, zaś swoje obowiązki wykonuje mechanicznie i stereotypowo. W miarę narastania choroby schizofrenik zaczyna zaniedbywać swoje obowiązki, działać mniej efektywnie, oraz zaczyna uchodzić za osobę chłodną, zobojętniałą lub zdziwaczałą. Chory wycofuje się z życia towarzyskiego, słabną jego więzi z rodziną, oraz przyjaciółmi i pogłębia się izolacja chorego. Dlatego też, biorąc pod uwagę jej przebieg i skutki, schizofrenia prosta uchodzi za szczególnie dotkliwą odmianę choroby.

Schizofrenia prosta jest stosunkowo rzadką odmianą choroby (występuje ona tylko u około 1% schizofreników), co oznacza, że w całej populacji cierpi na tę dolegliwość statycznie 1 osoba na 10000 mieszkańców. Z racji rzadkości, tym trudniejsze jest leczenie tego zaburzenia, które prowadzi się przy pomocy farmaceutyków oraz psychoterapii. Szanse na samowyleczenie schizofrenii prostej są znikome, dlatego choroba ta bezwzględnie wymaga specjalistycznej pomocy lekarskiej.