Schizofrenia u dzieci

Schizofrenia u dzieci występuje bardzo rzadko. Szacuje się, że cierpi na nią 1 na 10000 dzieci w wieku do 15 lat. Dla porównania wśród dorosłych na schizofrenię choruje ok. 1 na 100 osób. Schizofrenia dziecięca występuje częściej u chłopców (ok 2-3 razy większe prawdopodobieństwo niż u dziewczynek). Ze względu na specyfikę rozwoju dziecka, schizofrenia wśród najmłodszych jest trudna do wykrycia i bywa mylona z autyzmem, fantazjami (np. posiadania wyimaginowanych przyjaciół) oraz zaburzeniami mowy. Schizofrenia u dzieci objawia się nieco inaczej niż u dorosłych, tym niemniej nadal towarzyszą jej zaburzenia sfery myślenia i zubożenie życia uczuciowego. Zwiastunami schizofrenii dziecięcej są problemy z uwagą, zaburzenia motoryki, mowy i zachowania, oraz trudności w kontaktami z innymi i funkcjonowaniu społecznym. Tym niemniej schizofrenię u dziecka można stwierdzić jedynie jeśli dodatkowo towarzyszą im objawy psychotyczne (wytwórcze lub negatywne) takie jak: stany lękowe, halucynacje, zaburzenia myślenia, ruchy stereotypowe (bezcelowe rytualnie powtarzane ruchy), stępienie emocjonalne, brak empatii, zachowania agresywne lub błazeńskie. Natomiast w odróżnieniu od dorosłych, u dzieci rzadko kiedy pojawiają się usystematyzowane urojenia oraz stany katatoniczne. U nastolatków schizofrenii często też towarzyszą inne zaburzenia, zwłaszcza uzależnienia.
W sytuacji występowania niepokojących objawów u dziecka powinno się skonsultować z lekarzem. Wczesna diagnoza i leczenie znacznie zwiększa prawdopodobieństwo lepszego przebiegu schizofrenii u dzieci. Jest to szczególnie ważne, ponieważ w dzieciństwie tworzą się pierwsze relacje i więzi społeczne, zaś schizofrenia u dzieci znacznie utrudnia funkcjonowanie w społeczeństwie. Terapia schizofrenii dziecięcej obejmuje leczenie farmakologiczne, leczenie zaburzeń towarzyszących, rehabilitację i psychoterapię.