Schizofrenia leczenie

Leczenie schizofrenii jest trudne i długotrwałe. Wynika to z dużego skomplikowania tejże choroby, które występuje w różnych postaciach (jak np. schizofrenia paranoidalna, czy schizofrenia hebefreniczna), które mają dość zróżnicowane objawy. Wyróżnia się 2 podstawowe metody leczenia: farmakologiczna albo psychoterapeutyczna.
Leczenie farmakologiczne polega na podawaniu leków przeciwpsychotycznych (neuroleptyków). Wyróżnia się dwie generację tych leków. Leki pierwszej generacji (m.in. chlorpromazyna haloperidol i promazyna) z większym prawdopodobieństwem mogą wywołać długofalowe działania niepożądane (np. późne dyskinezy – polegące na wykonywaniu mimowolnych ruchów). Leki drugiej generacji (tzw. neuroleptyki atypowe) – m.in. klozapina, risperidon, kwetiapina i olanzapina – nie wywołują dyskinez, mogą za wywołać otyłość. Działanie neuroleptyków polega ma blokowaniu aktywności dopaminy – neuroprzekaźnika, który odpowiada za komunikację pomiędzy neuronami, a co za tym idzie także objawy schizofrenii. Leczenie polega bowiem na wpływaniu na działanie układu nerwowego.
Psychoterapia obecnie jest stosowana bardziej jako metoda pomocnicza przy farmakoterapia, niż jako samodzielna metoda. Odpowiednio prowadzona prowadzi do zmniejszenia objawów schizofrenii oraz poprawy samooceny, funkcjonowania społecznego i prawidłowej oceny rzeczywistości. Ważna jest szczególnie terapia rodzin, bowiem pomaga zarówno choremu, jak i jego najbliższym. Otoczenie społeczne ma ważny wpływ na stan chorego na schizofrenię, leczenie zatem będzie dużo lepiej przebiegać, jeżeli pacjent otrzyma pomoc rodziny.


Oprócz tych dwóch metod w skrajnych przypadkach schizofrenii lekoodpornej i katatonicznej stosuje się także terapię elektrowstrząsową, która prowadzi do gwatłowego uwolnienia neuroprzekaźników w układzie nerwowym i większej aktywności receptorów nerwowych.
Ogólnie rzecz biorąc szacuje się, że 1/3 pacjentów poddawanych terapii jest w stanie wrócić do w miarę normalnego życia, u kolejnej 1/3 pacjentów następuje pewna poprawa, jednak wciąż w znacznym stopniu utrzymują się objawy schizofrenii, zaś u ostatniej 1/3 nie następuje zauważalna poprawa. Rokowanie zależy od szeregu różnych czynników. Większą szansę na wyleczenie mają osoby, które zachorowały w sposób nagły i/lub po 30. roku życia, prowadziły aktywne życie społeczne, mają przewagę objawów wytwórczych nad negatywnymi, oraz są chętni do leczenia i wspierani przez rodzinę i najbliższych. Mniejsze szanse na wyleczenie mają osoby, które zachorowały w młodym wieku, mają przewagę objawów negatywnych, nie poddają się systematycznemu leczeniu i nie mają wsparcia rodziny, lub mają dodatkowe problemy zdrowotne i psychiczne (np. uzależnienia).