Schizofrenia hebefreniczna

Schizofrenia hebefreniczna (zdezorganizowana, hebefrenia) jest odmianą schizofrenii charakteryzującą się chaotycznym i niespójnym zachowaniem, oraz zaburzeniami (nieadekwatnością) reakcji emocjonalnych lub ich brakiem. Hebefrenicy swoim zachowaniem nie przestrzegają norm społecznych – ich działania uznawane są za niestosowne, bezczelne, dziecinne, dziwaczne, absurdalne lub głupkowate. Charakterystyczne zachowania obejmują szeroki wachlarz od gadatliwości i błazenady po manieryzmy, dziwne pozy, aż po wycofanie i brak zainteresowania innymi ludźmi. Ponadto występują zaburzenia mowy, zwłaszcza schizofazja (tzw. sałata słowna), czyli wypowiadanie słów, sylab lub dźwięków nie łączących się ze sobą w logiczną całość. Nadto postać hebefreniczna schizofrenii charakteryzuje się skupieniem na bodźcach wewnętrznych, przy jednoczesnym ignorowaniu czy marginalizowaniu bodźców zewnętrznych. Hebefrenicy zaniedbują także higienę osobistą, w rzadkich przypadkach dochodzi nawet do koprofagii (kałożerstwa). W odróżnieniu od schizofrenii paranoidalnej, w schizofrenii hebefrenicznej rzadko występują urojenia i halucynacje, zaś w odróżnieniu od postaci katatonicznej, hebefrenicy zwykle nie mają większych zaburzeń motorycznych (ruchowych).

Schizofrenia hebefreniczna pojawia się zwykle u stosunkowo młodych osób, w wieku 15-25 lat, podczas gdy inne odmiany schizofrenii pojawiają się w starszym wieku. Stąd też wzięła się nazwa schizofrenia hebefreniczna (od greckiej bogini młodości – Hebe). Cierpiący na to zaburzenie mają duże trudności z funkcjonowaniem w życiu społecznym (poprzez chaotyczne, absurdalne i nieodpowiednie reakcje i zachowania). Leczenie schizofrenii hebefrenicznej jest trudne i obejmuje psychoterapię oraz leki przeciwpsychotyczne.